Ik weet nog goed dat mama opperde te gaan lessen en
het roer om te gooien. Koppig en bang als ik was, wilde
ik dat natuurlijk niet. Ik was bang om voor schut te
staan, bang dat iedereen zou zien dat ik helemaal niet
goed kon paardrijden. Zolang je niets verandert, lijkt het
voor de buitenwereld allemaal wel goed te gaan. Maar
natuurlijk wist ik dat het helemaal niet goed ging.

Ik merkte dat ik langzaamaan steeds minder plezier kreeg
in het rijden. Tijdens het rijden was ik met duizend
andere dingen bezig in mijn hoofd, zonder echt te
voelen wat ik of Vay op dat moment aan het doen was.
Dat gevoel, het gevoel dat ik Vay zo tekortdeed, was
verschrikkelijk. Ik hou ongelooflijk veel van Vay, ze is
mijn allerliefste vriendinnetje.

Gelukkig heb ik de stap gemaakt om bij Karmie te gaan
lessen. Ik had direct het gevoel dat ze me helemaal
begreep. Dankzij haar heb ik niet alleen opnieuw leren
rijden en voelen, maar ben ik ook aan mezelf gaan
werken. Karmie voelt altijd precies aan wat Vay en ik
nodig hebben tijdens de les.

Het gaat steeds beter met mij en ook Vay is helemaal
opgebloeid. Ik heb het gevoel dat ik nu, na al die jaren,
eindelijk pas echt heb leren paardrijden. Als ik nu aan
het rijden ben, ben ik alleen maar aan het voelen en dus
helemaal op Vay gericht. Voor iemand zoals ik, die altijd
met van alles in haar hoofd bezig is, is het heerlijk om
voor de volle honderd procent met mijn paard bezig te
zijn.

Lieve Karmie, wat moeten Vay en ik zonder jou? Bedankt
voor alles wat je tot nu toe voor ons hebt betekend!

xx
Lisan en Vay.